کابوس فردا میدود از دور ، مرا می خواند که شتاب کن ؛ عشق را دریاب که در زنجیر تو گرفتار آمده .

سرد است تن سرخش ، خون آلود در زنجیر دستهایش میفشارد آهنی سر سخت روحش را .

می دهند آزار ، چشم ها افسرده ، دلی دارد که هر دم غصه ها را بار می بندد سوی آزادی ؛

ولی آه از این است که تمامی ندارد غصه های دنیای مبهم آینده برای ما که چنین در بند کشیده ایم

عاشقانه جسمی را در وسعت قلب خود .

قلب نیست که ، دنیایی است از ناگفته ها ، هر چند هر بار می آیی که بگویی ، همه میروند دنبال

کارشان و زمانی می آیند که همان تن خسته دیگر نیست که غم هایش را فریاد کند .

در سکوت سنگین اطراف گم میشود خاطراتی که تا دیروز آرزوی فردا بود .

گم میشود یادگاریها در کوچه پس کوچه های ذهن همان کسانی که معشوقم را به بردگی بردند .

و فریاد می کنم هر دم برای داشتن آنچه از من به ناروا گرفتند ، هر چند چنان که معشوق به زنجیر

کشیدند ، مرا اسیر حصار خاک خواهند کرد و روزی همچون همان یادگاری ها فرو میبرند در ذهن .

در پشت  تاریکی یک عمر .

تک درختی آن دورترها در وصالش با باد ، شاخسارش می رقصند .

ابرها ناآرام ، شوق بارش دارند ؛ آسمان دلگیر است .

گام بر میدارم ؛ نزدیک تر ، نزدیک تر !!

شاخه ایست آن درخت را ، که طنابی آویزان ، میخورد تاب از آن .

گام برمیدارم من در این راه خموش .

تنی ایست بر چمنهای وزان ، که طنابیست بر گردن آن ؛ میدوم تا که رسم پای درخت .

دخترک صورتش آرام ؛ چشمانش نمناک و خزان است .

فکرم در  تشویش است . چه کسی چنین دلش را خون کرده که تن به بی مهری طنابی سخت داده .

آرمیده اینجا در میان چمنزار تا هر بار ببوسد باد او را .

چه دردیست که چنین خلوت مرگ ، خود خواسته ؛

تا نباشد در میان جمعی سر خوش ، تا نباشد میان ما آدمها !! تا نباشد درحصار این دنیا اسیر.

تا نبیند تا ابد آسمانی را که روزی در تمنای پرواز نقش میکرد بر آن آرزوهایش را .

...

گام بر میدارم سوی افق .

داده اند .

می گویم : واقعا عشق را تجربه کرده اند که حال همچون نویسنده ای دژخیم داستان عاشق کشی

می نگارند ؟

می گفت : آنها هیچ نداشتند جز سودای وصال ؛ آنگاه که خویشان نیز روی از آنان برتافتند .

می گویم : من هم هیچ نداشتم جز سودای وصال ؛ اما حال همآنانند که نقاب انتقام از زمانه خود را بر

چهره گرفته اند و از ما روی گردانند .

می گفت : آنقدر عاشق بوده اند که روزگار سخت را در بدترین شرایط تحمل کنند به خاطر لذت

مال هم بودن .

می گویم : حال آن لذت وصال همچون دژخیمشان کرده یا آن سختی راه ؟؟

می گفت : اگر چه در یک مسیر نبود اعتقادشان ، اما وصل را به هر آنچه دیگران طرد بخوانند ترجیح دادند .

می گویم : مسیر ما یکی است ، اما این آنانند که لباس رزم بر قلب خود پوشانده اند و ما را به جرم

محبت به محاکمه میکشند .

می گفت : گفته اند نمی خواهیم سرنوشت سختمان را بر روزگار تو روا داریم و آیا این است منطق

عاشق کشی !!!

می گویم : پس آسایش را در فراق معنا کرده اند که چنین راه بر ما بسته اند ، که من یک گور را به بارها

شکستن دلم ترجیح دارم و

یارم همدمی چون اشکهایش داشته باشد و در فکر انتحار روزگار بگذراند . اینست منطق مصلحت و

تدبیرشان برای زندگی کسانی که مثل آنان سختی عشق را بر تن خریده اند و امیدشان به فردا به

وسعت آسمانی است که با چشم نتوان دید .

می گویم : خوب است معنی دوست داشتن و دلسوزی را فهمیدیم که پدری و مادری کردن این نیست

که فرزند را در هدفی که خود  لذتش را به سختی ترجیح دادند همراه باشند و چتری برای روزگار

طوفانی اش به دور از اشک و آه و گریه باشند ؛

این است که که او را به جرم دوست داشتن زندانی کنی و زیر یوغ کتکها آزارش دهی تا گریه هایش

همدم روز و شبش باشند بی آنکه تفکر کنی این عشق ورزیدن نیست . حال فهمیدیم دوست داشتن

شما از کدامین جنس است . حال محبت برایمان معنا پیدا کرد .

می گوییم ماهم خدایی داریم . همین .

یادش بخیر همین چند روز پیش ، دور بودی اما باز هم بودی ؛ در کنارم نه ؛ اما آنقدر بودی که شادی

داشتنت را بر امید فردا رنگ زنم . و حال چه !!!؟؟ تنهایی بیداد میکند .

غروبم دلگیر و خزان است ؛ هر چند حقیقتا تا پاییز ره بسیار است .

چه کنم که در چشم اطرافیانت ، اشک ریختن از فراق مضحک است و دلتنگی عادت معنا میشود !

چه کنم که تیشه را به ریشه میزنند تا نکند عشق معنا پیدا کند ! انگار نه انگار که روزی دم از عشق

میزدند و وصال گران را به صد نعمت و آسایش نمی فروختند ؛ و حال که زمانه به ما رسیده عشق جرم

است و عاشق مجرم .

چه کنم که امید را خیالی میبینم که تا لحظه ای دیگر جان از دست میدهد .

بگوئید کدامین گناه نابخشودنی را مرتکب شده ام ؟ چه بدعتی کرده ام ؟ که چنین را بر دلم

می بندید؟؟!!

هنگام غروب است ، میدانی هنگام غروب سایه ها میمیرند ! حال من تنهایم . تنها ترین تنها .

و این یادگاریست از کسانی که روزی عشق را فریاد میکردند اگر چه فاصله ها داشت نگاهشان به

زندگی ؛  و امروز راه عشق را بر ما بسته اند اگر چه خطاکار نیستیم . شاید عشقشان را میان روزگار

قدیم جا گذاشته اند .  شاید دیگر عشق را نمی فهمند ؛ شاید زمانه دل مهربانشان را رنگ سیاهی

زده است که محبت را خفقان معنا میکنند .

آری تنهایی یادگاریست برای من .

سلام.

سلام به دوستان گلی که منو شرمنده کردن و بهم سر سزدن هرچند من بهشون سر نزدم .

خیلی وقت بود نمی نوشتم .

خیلی وقت بود می نوشتم و پاره می کردم .

اما امشب می نویسم ؛ چون امشب پر از غصه ام .

غصه های سباه سفید . غصه های رنگی .

امشب تفکرم از فردا رنگیست ، اما نمی دونم لحظه ای بعد هستم یا نه .

و در تاریکی ذهنم از فرط خیال غصه هایم می رقصند .

امشب آسمون ابریه .

و صدایی در دل شب ناامیدم می کند از زیستن . این صدا را تو شنیدی ؟

صدای وهم انگیز سکوت .

امشب اینجاست در دل تاریکی شب غوطه ور است .

من از این تاریکی می ترسم .

امشب ستاره می خوام .

باید ستاره های کاغذیمو از توی کشو بردارم و بچسبونم روی شیشه ی پنجره .

اما آخرین بار ستاره هام با شیشه شکستن .

و من امشب اینجا بدون ستاره تنها هستم.

کی به من ستاره میده ؟

RBBLUE               

میکنم و تو به من .... .

یک آن شد این عاشق شدن

دنیا فقط آن لحظه بود

آن دم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود

شاید امشب ماه نورانی باشد .

شاید فردا خورشید گرمتر باشد .

شاید لحظه ای دیگر ، شیطان عشق را به مقایسه بگذارد .

این روزها صدایی می آید از نیام آسمان .

این صدا را میشناسم ، اما دیرگاهیست بر جان نچشیده ام .

من می توانم عاشق عشق شوم .

بیایید باهم عاشق عشق شویم .

آنکه دریابد از فرش صعودی تا عرش دارد .

RB BLUE             

نیمه شب ، چشمانم را می بندم . سکوتی در راه است .

سیاهی پشت دیده گانم مخفی شده است . لحضه ها می گذرند .

 روشنی از دور می تازد . می دوم تا به افق . لحظه ای پیش شب بود ؛

حال خورشید می تابد . من کجا هستم . اینجا زیبایی فریاد می زند .

دشتی از گل سرخ ، بیشه ای آرام . درختان در رقص .

زندگی زیباست یا ما بهش زیبایی می بخشیم ؟  زندگی واسه ما لحظه های به یاد ماندنی می آفرینه ، یا نه مائیم که اون لحظه هارو خلق می کنیم ؟

گاهی اوقات زندگی یه ظهوره ؛ یه مدخل برای آفرینش .

آفرینش همه افسانه ها ، خیالها ، همه انسانها .

همه چیز هایی که گاهی بهشون فکر می کنیم .

گاهی زندگی یه دروازه است واسه گذشتن از یه دنیا . از یه منزل .

توی این راه خودت انتخاب می کنی که چجوری باید تموم بشه .

ولی گاهی این تو نیستی که  تصمیم گیری می کنی .  بلکه زندگی خودش هرچی

بخواد رو سرت خراب می کنه . اونوقت میون یه جمع آشنا که حالا غریبه فرضت

 می کنن ، میگه رد شو . گاهی زندگی یه زندانه ، یه جهنم .

آزارت میدن به خاطر قانون بقا . وقتی هویتت به بازی می گیرن .

وقتی نمی دونی تو نقاب زدی یا دیگران رو نمی تونی از پشت نقاب بشناسی .

همه اونایی که می گن دوست داریم . گاهی گریه ها رو خنده میکنی ؛

گاهی خنده هاتُ گریه می کنن .

گاهی لحظه های بدُ گل باروون می کنی . گاهی لحظه های شادتُ آتیش می زنن . همیشه مشکل تویی . همیشه اولین کسی که باید فدا بشه تویی ؛

شبنمی که زیر نور طلوع می سوزه تویی ؛ کسی که باید به انتظار سودای رهایی

 بشینه تا وصل ابدی فقط تویی ، منم ، همه میتونن باشن .

بعد می گن باید زندگی کرد ، ادامه داد ؛ وگرنه می ندازنت دور . دیگه تو رو به

 حساب نمیارن . میمونیم با دعا های بی جواب . با تنهایی ، غربت ، غم .

هر چند در همین نزدیکی جمعی روزی با ما بود .

مدتهاست زمان بی وقفه می گذرد ، کوره راهیست نمی دانم به کجا !

روح من خموش و ساکت ، نمی فهمم رهایی ثانیه ها را .

روزها در یک رویا ،پشت چشمانی بسته .حرکت از سمت طلوع ، فقط احساسی از نور .

دلداده بودم ، عمری به غروب ، به یک یاد فراموش .

روزهایی دور، می ترسیدم ، فردایی، بمانم تنها ؛ حالا میدانم سالها بود تنهایی میهمانم بود .  خود نمی دانستم .

احساسم در تمنای چه بود ؟ گلی شد ، اسیر مرداب ؛ در تنهایی مرداب من آن  نیلوفر بودم .  شبهایی از جنس خیال آسمانم ستاره باران می شد .

آرزوهایم در سکوت این شبها بارها مردند .

روزهایش گرچه کوتاه است اما با خود هیاهویی دارند .

اینجا مملو است از گلها ، سبزه ها ، آب و درخت و باران ،جنگل، کوه ، آسمان و ..... و خدایی ، از دور گاهی ما را می نگرد . ولی باز تنهاییم .

تو چه می دانی ؟

گاهی هنگام غروب بنشین در خلوت ؛ می بینی خیلی ها در هیاهوی همین دشت تنهایند . خیلی ها در دوردست سایه ای گم کرده اند .

می دانی هنگام غروب سایه ها می میرند .

بازتاب صبحی باران خورده در شیشه کوچک پنجره اتاق من .

پاکی نور که تلولواش می بارد هنوز از سوز شب خسته شهر که پر

از درد آرمیده بود که ناگه باران گرفت . دردهایش خانه هاشان ویران

شد ، دردهایش سر پناهی جزیک پل  نداشت.

دردهایش در سرمای شب ، جز گرمی آغوش یکدیگر نبود .

دردهایش را شب پوشانده بود .

روز باز آمد و دردهایش زِ یاد شهریان رفت ؛ جز همان اندک بیداران

خونین دل که افزون خدمتی بر این جماعت می کنند .

جز همان اندک سفیران خدا روی زمین .

اما چه حیف این روز و شها می روند ، اما دردهایش همچنان در حال

فزونی است . پیاپی دردهایش می گشایند چشم ، می رویند ، می میرند

و ادامه دارد قصه تلخ حیات . زیستن برای رسیدن به تعالی که فقط

در کتابی می خوانیم . که فقط آنرا به اندیشه و خرد جار می زنیم .

و رسیدن به همان را به فرداهای عبث می اندازیم .

و این دردهایند که بعضی شان تعالی را می پرورانند ، در خانه های

کوچک دلهای بزرگی که خدا را شبها مهمان می کنند .

حس غریبیست ، وقتی از دور نگاهت می کنم و می دانم که می دانی

که من سرشار از تواَم  .  دوستت دارم به خاطر سادگی نگاهت که

هیچوقت نگاهم نکردی . تا شاید در تلاقی یک نگاهمان بگویم دوستت

دارم .  و تو، نمیدانم ، آیا مرا به دلت راه خواهی داد .

یا مرا تنها سایه ای می پنداری که آمد و چندی بعد محو شد .

ای کاش لحظه ای تو را آسوده از جمعی سرخوش می یافتم تا تنها

شکوفه دلم را پس از سالها زمستان سرد ، برایت شکوفا سازم .

اگر چه پوشیده از برفم ، اما نظری بر من بیفکن ؛

سبز خواهد شد  درختی خشک که امیدش بهاری باشد  که از راه

خواهد رسید و او را با گرمای عشق یکی خواهد کرد .

ای کاش حرفهایم را نسیم برایت می آورد . تا بدانی که چقدر انتظار

دیدارت سخت است . و نمی خواهم هر بار بگذری از کنارم و

مرا در حسرت یک وصال باقی گذاری .

دوستت دارم اما چگونه این حس غریب ناآشنا را با تو قسمت کنم

که موجب نشود دوریت آسان گردد . 

دم دمای صبح بود ، وقتی شبنم از خواب بیدار شد .

روی گلبرگی آرمیده بود .

تنها ، بی کس ، دنبال کسی می گشت که مونسی باشه واسه تنهایی هاش؛

تا اینکه خورشید طلوع کرد . دلگرم شد از اومدنش . اما اونطوری نبود

که او فکر می کرد . ساعت ها گذشت و آنها با هم صحبت می کردند .

خورشید گرمتر می شد و نزدیکتر .

به ظهر نرسیده بود که شبنم در شادی تنها نبودن سوخت . همین .

دقایق به سرعت سپری میشن . تیک تاک ساعت ، گردش تکراری

ماهی در تنگ ، صدای نفس کشیدن زمین ، تولد شکوفه ها ، همه نوید

بخش یه سال دیگه است . آره یه سال دیگه ، یه ایستگاه دیگه ،

یه قطار دیگه ، مسافرای تازه ، یه زندگی دیگه ؛  باز تلف شدن

ثانیه های  بی کسی ، باز انتظار اومدن یه رهگذر زِ راه دور .

باز خسته شدن از نگاه به آسمون پشت شیشه های مات پنجره .

ادامه ی دمی رو به زوال . گاه فکرم ، فکرِ سنگی است ؛

درب خانه ای ، سرد از جنس خاک .

گاه فکرم مملو از توست ؛ عشقی نا امید از یک وصال .

باز نوروز خاطرات شیرین دلدادگی . هفت سین ، تحویل سال ، روح

سنتهای پاک . لحظه ای با تو نجوا می کنم ، پیکرم از جنس سکوت ؛

باز بی تو لحظه ها را سر می کشم .

می دونی دلم ازت گرفت ؛ منو گذاشتی رفتی ، رفتی آسمون بالا

ستاره شدی ؛ شبا چشمک می زنی ، دردمو تازه می کنی .  

باز با تو، بی تو می نشینم کنار سفره ؛ دلم طاقت نیاورد ،

بار دوریت  را ، کشیدم عشق را بر کاغذی ، کنارم می نشانم

چهره ات را .  باز بی تو روزها تقلا می کنم . آرزویی نمی دانم شاید

عبث ، از رهایی ، چشم بستن ازاین منزلگه تار .

نمی خواهم باز باشم تنهای  تنها .همین .                          

تا حالا شده حس کنی برای هیچکس مهم نیستی ، برای هیچکس اهمیت نداری .

تا حالا شده به این فکر کنی که تو حتی توی جمع عزیزانت چقدر تنهایی .

تا حالا شده  بخوای جلب توجه کنی تا تو رو ببینن .

شده فکر کنی که باید دست به یه کار بزرگ بزنی ، تا همه حواسها به تو جلب بشه .

شده دنیای خودتو توی اتاقت ، توی تنهایی ، توی تاریکی شب بیداری ها ، فقط با رویاها بسازی .

شده به این فکر کنی که تنها راهی که هست برای اینکه دیگران ببیننت و احساست کنن ،

اینه که مرگ بیا سراغت تا شاید سر خاکت همه ی اونهایی که دوستشون داری جمع بشن و

شاید همشون  به تو فکر کنن .

شده دیوار اتاقت رو با نقاشی هایی پر کنی که هر کدوم قصه ی مرگ و تنهایی  و سکوت

دلت باشه .  شده دلببندی به نگاه یه رهگذر پشت شیشه های پنجره .

شده با ساعتت ، با کامپیوترت یا با قاب عکست دردل کنی .

شده دلببندی به یه تخته سنگ ، که روش بشینی کنار یه جاده ، نفس بکشی و عشقت از دنیا

فقط  همون جاده ی  بی انتها باشه .

شده از صدای خنده گریت بگیره . شده یه شب زیر بارون از فزونی غم ، کف کوچه دراز

بکشی .  شده ببینی بهترین دوستت ، توی خیابون راهش رو کج می کنه تا با تو برخورد نکنه .

حالا واسه چی ؟  نمی دونی !

شده خاطره های خوش ذهنت همیشه خواب باشن ؛ ولی خاطره های بد همیشه جلو چشمات رژه

برن .  شده در عرض  8 سه بار ضرر هنگفت کنی .

شده وقتی می خوای از خیابون رد بشی آخرین امیدت ماشینی باشه که با سرعت به طرفت میاد

و به این فکر کنی که خدا اینو خودکشی حساب نکنه . تبصره بزنه که فقط یه رهایی بوده .

اگه تا حالا هیچکدوم اینا برات پیش نیومده ، زندگی عالی داری . ازش راضی باش .

همین .